Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Συνδικαλισμού Συνέχεια...

Ο γνωστός "συνδικαλιστής" της μελισσοκομίας, χτύπησε ξανά...
Αυτή τη φορά "αμφισβητεί" τις έρευνες του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου (και όχι μόνο) και αναλαμβάνει και το ρόλο του "Επιστήμονα Ερευνητή"... Παράλληλα προσπαθεί να περάσει τις απόψεις του λέγοντας ότι συμφωνεί κι ο Θρασυβούλου... Ο λόγος για τον διαχωρισμό του Ελληνικού Βασιλικού Πολτού από τον εισαγόμενο και κατά πόσο είναι δυνατόν να εντοπίζονται οι διαφορές.
Όπως γράφει ο Καθηγητής Ανδρέας Θρασυβούλου στη Μελισσοκομική Επιθεώρηση Μαϊου-Ιουνίου 2017, καταγγέλοντας τα όσα είπε ο "συνδικαλιστής", υπάρχουν Ελληνικές και Διεθνείς Μελέτες, καθώς και νομοθετημένοι κανόνες διαχωρισμού των βασιλικών πολτών διαφόρων κρατών, ενώ το Γενικό Χημείο του Κράτους πρότεινε διορθώσεις στα ποιοτικά κριτήρια του βασιλικού πολτού που έχουν γίνει αποδεκτά απ' όλους τους φορείς της πολιτείας και της μελισσοκομίας...
"Η διάκριση του ελληνικού βασιλικού πολτού από τον εισαγόμενο είναι δυνατή με βάση την ταυτοποίηση που ξεκίνησε από το 2009, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με συνεργασία των ελλήνων μελισσοκόμων του Συνδέσμου ΒασιλοτρόφωνΠαραγωγών Βασιλικού Πολτού και του Εργαστηρίου Μελισσοκομίας του ΑΠΘ" γράφει ο καθηγητής έχοντας τελείως αντίθετη γραμμή απ' όσα ο "συνδικαλιστής" λέει σαν λεγόμενα του καθηγητή...
Τα όσα γράφει ο καθηγητής μπορείτε να τα διαβάσετε στην έντυπη έκδοση της Μελισσοκομικής Επιθεώρησης αλλά νομίζω και στη νέα ηλεκτρονική της έκδοση.
Ίσως έτσι σχηματίσετε μια άποψη γιατί η μελισσοκομία έχει τα χάλια της, στη χώρα μας, (για τους μελισσοκόμους), όταν τους μελισσοκόμους (νομίζουν ότι) εκπροσωπούν τέτοιοι συνδικαλιστικοί αστέρες...
Και μή ξεχνάτε: Η Ελλάδα παράγει περίπου 600 κιλά ετησίωςβασιλικού πολτού και καταναλώνει μερικούς τόνους... Η δε συντήρηση του στα σημεία λιανικής πώλησης είναι αστεία... Αν κάνω λάθος διορθώστε με...
Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι ο πόλεμος ορισμένων "συνδικαλιστικών αστέρων", με τους επιστήμονες ερευνητές...

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Μελισσοκομική Χλωρίδα και Συνδικαλισμός

Σήμερα όπως έχουν τα πράγματα με τις κλιματικές αλλαγές που συμβαίνουν στη χώρα μας, είναι πρωταρχικής σημασίας για τη μελισσοκομία, η ενίσχυση της χλωρίδας της χώρας μας με μελισσοκομικά φυτά που προσφέρουν βοσκή στα μελίσσια μας, ώστε να καλύπτονται όλα τα κενά ανθοφορίας που παρουσιάζονται στη διάρκεια του χρόνου.
Θα περίμενε βέβαια κανείς οι συνδικαλιστικοί φορείς του χώρου να αγωνίζονται προς αυτή την κατεύθυνση και να διεκδικούν την κρατική ενίσχυση για δενδροφυτεύσεις μελισσοκομικών φυτών, όπως γίνεται π.χ. στο Ισραήλ, στη Ν. Αφρική, στην Κύπρο στις ΗΠΑ και αλλού.
Όμως αντίθετα η ΟΜΣΕ και ο πρόεδρος της ενδιαφέρονται να μπαίνει σωστά η φωτογραφία του τελευταίου στην πρώτη σελίδα του συνδικαλιστικού του εντύπου, σαν σωστός συνδικαλιστικός αστέρας. Πάνω απ' όλα η προσωπική προβολή του...
Έτσι σε σύσκεψη που έγινε στο ΥΠΑΑΤ στις 13/2/2017, ο  συνδικαλιστικός αστέρας της ΟΜΣΕ, αρνήθηκε να δωθούν χρήματα στην προστασία, επέκταση και εκμετάλλευση της χλωρίδας στη χώρα μας, από το ποσό των 21,75 εκατομμυρίων ευρώ της χρηματοδότησης της μελισσοκομίας.
Ευτυχώς με το νόμο 4015, η ΟΜΣΕ αντιπροσωπεύει τον αστέρα της πρόεδρο και την παρέα του...

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Αγρότες, Ασυδοσία, Ανευθυνότητα, Εγκληματικότητα, Αμορφωσιά

19Απριλίου2017 ώρα 9.5721

19Απριλίου2017 ώρα 9.5729

19Απριλίου 2017 ώρα 9.5731

19 Απριλίου 2017 ώρα 9.5737

19Απριλίου 2017 ώρα 9.5741

19 Απριλίου 2017 ώρα 9.5744
Δεν χρειάζονται λόγια για να χαρακτηρίσεις την εγκληματικότητα αυτού του "αγρότη"... από το σημείο λήψης πίσω ακριβώς από την κάμερα στα 10 μέτρα παίζουν στην αυλή του εξοχικού παιδιά. Η γυναίκα του ιδιοκτήτη του εξοχικού κτίσματος στην αυλή παρακολουθεί τα παιδιά που παίζουν και η ίδια πάσχει από καρκίνο... εντελώς τυχαία... οι καρκίνοι εδώ καλπάζουν. Φώναξα την αστυνομία που με το που βγήκε από το περιπολικό ο αστυνομικός μου λέει ότι μυρίζει το δηλητήριο στον αέρα. Ο "αγρότης" λαγός... ξέρει ότι το πρόστιμο είναι βαρύ... ξέρει ότι παρανομεί. Το σπίτι του ηλίθιου που ψεκάζει στην άλλη πλευρά του πορτοκαλεώνα με την οικογένεια να αναπνέει τον καθαρό αέρα του εντομοκτόνου... Οι μέλισσες σωριάζονται στο χώμα και αναρωτιώμαστε γιατί πάνε για εξαφάνιση... εδώ οι άνθρωποι πάνε για εξαφάνιση... κράτος ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ... ο αστυνομικός ΔΕΝ έχει αρμοδιότητα...

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Κηρόσκωρος

Έχουμε και το φόβο του μικρού σκαθαριού της κυψέλης. Δε μας έφτανε το βαρρόα βλέπετε. Τα μελίσσια μας έχουν πολλούς επιδρομείς που προσπαθούν να επιβιώσουν από τα προϊόντα της μέλισσας αλλά και από την ίδια. Παραθέτω ένα βίντεο που δείχνει τον εντοπισμό του κουκουλιού του κηρόσκωρου μέσα σε αποθηκευμένα πλαίσια...


Θα πρέπει να τονίσω ότι οι αναφερόμενες, στο κείμενο του βίντεο, θερμοκρασίες ψύξης των πλαισίων για να σκοτώσουμε τα αυγά του δεν είναι απολύτως σωστές. Καλό είναι να ανατρέξετε σε δημοσιεύσεις για το θέμα των Μελισσοκομικών Εργαστηρίων των Πανεπιστημίων της χώρας.

Ασφόδελος και Πικραλίδα.

 ποίημα της Ελένης Ιωάννου:

Ντύθηκα Φθινόπωρο
να σε υποδεχτώ
κι εσύ ήρθες
να με ξεγυμνώσεις
με μία ηλιαχτίδα.
Πικραλίδα και ασφόδελος
που μαράζωσαν
στης μοναξιάς τη θλίψη
απέθεσαν στο υγρό χώμα
τον νεκρό έρωτα.
 Αν οι ασφόδελοι έχουν πολλά άνθη θα είναι καλή η μελισσοκομική χρονιά λένε... 

Μάρτιος 2017
Και άλλο ένα του Wordsworth:

I wandered lonely as a cloud
That floats on high over vales and hills
When all at once I saw a crowd
A host of dancing daffodils;
Along the lake, beneath the trees,
Ten thousand dancing in the breeze.

The waves beside them danced but they
Outdid the sparkling waves in glee
A poet could not but be gay
In such a laughing company
I gazed and gazed but little thought
What wealth the show to me had brought.

For oft when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude
And then my heart with pleasure fills
And dances with the daffodils.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ανθοφορίες Ανοιξιάτικες 2017

Βρισκόμαστε στο μήνα που προσφέρει γύρη και νέκταρ εν αφθονία. Τα κορίτσια αναπτύσσονται γρήγορα και πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση.






Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Κτίσιμο πλαισίων και ανάπτυξη.

Με τη νεκταροέκκριση της αμυγδαλιάς, και το μάζεμα γύρης από τα κορίτσια, ξεκίνησα να βάζω πλαίσια με φύλλα κηρήθρας για κτίσιμο. Βάζω και λίγο σιρόπι 300-400 ml κι έτσι τα πλαίσια κτίζονται σε 3-4 μέρες. Μετά τα αφαιρώ πριν αρχίσουν και αποθηκεύουν και βάζω κι άλλα άκτιστα για κτίσιμο. Τρία την πρώτη φορά τα αφαιρώ, και τρία νέα που μένουν μέσα για την ανάπτυξη της κυψέλης.

Οι 8άρες κυψέλες με 6-7 πλαίσια έχουν ήδη 3-4 γόνους. Οι βασίλισσες Μακεδόνισσες κάνουν καλή δουλειά.Σε λίγες μέρες θα πάμε για πάτωμα. Οι δεκάρες έχουν καιρό μπροστά τους ακόμα. Ελπίζω να δούμε και καμμιά βροχή στη συνέχεια...

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Νεονικοτινοειδή και Monsanto!

Υπάρχει ένα ευρωπαϊκό Site με πληροφορίες σχετικά με την Monsanto και τις καταστροφές που προκαλεί στον Άνθρωπο.

Ρίξτε του μια ματιά...
Είναι Ενδιαφέρον...
Και επιτέλους ευαισθητοποιηθείτε ΠΡΙΝ είναι ΑΡΓΑ!

http://bee-life.eu/en/home/


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Μέλισσα και Βαρρόα






Μια διεθνής ερευνητική ομάδα έχει κάποια καλά νέα για τη μέλισσα και τα εκατομμύρια ανθρώπων που εξαρτώνται απ’ αυτήν είτε για λόγους παραγωγής είτε για λόγους επικονίασης.  Όπως είναι γνωστό οι μέλισσες ταλαιπωρούνται σημαντικά, τα τελευταία 10-15 χρόνια, από το άκαρι βαρρόα.
Η δε ταλαιπωρία τους συνεχίζεται αφού τα «μαντρωμένα» μελίσσια δεν προσπαθούν εξελικτικά να μάθουν να απαλλάσσονται από το άκαρι, αφού ο άνθρωπος παρεμβαίνει με διάφορα δηλητήρια ακαρεοκτόνα και μειώνει τον πληθυσμό του.
Αντίθετα με δημοσίευση στο Nature Communications, ερευνητές ανακάλυψαν ελεύθερα στη φύση μελίσσια, στην περιοχή Ίθακα της Νέας Υόρκης,  τα οποία άντεξαν την προσβολή από βαρρόα και είναι το ίδιο πολυπληθή όπως και πριν απ’ αυτήν.
«Δέχθηκαν ένα χτύπημα από το βαρρόα, αλλά άντεξαν», είπε ο επικεφαλής καθηγητής Alexander Mikheyev του OIST. «Ο πληθυσμός φαίνεται να έφτιαξε γενετική αντίσταση στο άκαρι».
Ο Mikheyev και οι συνεργάτες του στο OIST και το Cornell University μελέτησαν το DNA του ελεύθερου σμήνους στο δάσος του Πανεπιστημίου το 2010 και το συνέκριναν με το DNA μελισσών που συνέλεξαν από το ίδιο δάσος το 1977 και το οποίο φυλασσόταν σε ειδικό τμήμα στο Insect Collection του Cornell.
Ευτυχώς κατά την  έρευνα που έκανε το 1977 ο καθηγητής Tom Seeley για την απόκτηση του Ph.D. του, είχε αποθηκεύσει τα δείγματα του DNA των μελισσών τότε στο Insect Collection του Cornell University από το ίδιο δάσος.
Έτσι μπόρεσε η ερευνητική ομάδα του Mikheyev να κάνει τις συγκρίσεις στα δυο DNA και να ανακαλύψει τις διαφορές. Είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες μπόρεσαν να παρατηρήσουν γενετικές μεταβολές σε οργανισμούς μετά από κάποια εισβολή, όπως αυτή του βαρρόα στις μέλισσες.
 Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουν την εντύπωση ότι η εξέλιξη των ειδών, συμβαίνει με το πέρασμα χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ετών, αλλά στην πραγματικότητα βλέπουμε ότι μπορεί να συμβαίνει και από γενιά σε γενιά.
Έτσι συλλέγοντας δείγματα μελισσών από την ίδια περιοχή μέσα σε μερικές δεκαετίες, διαπιστώνουμε τη μεταβολή στο DNA τους, λόγω της εισβολής ενός εχθρού ικανού να τις αφανίσει.

Περισσότερα εδώ: https://phys.org/news/2015-08-honey-bees-rapidly-evolve-disease.html

Όπως λοιπόν έγραφα και σε προηγούμενο άρθρο μου, οι ίδιες οι μέλισσες βρήκαν τρόπο προστασίας από το βαρρόα... Εμείς δεν τις αφήνουμε να λύσουν ολοκληρωτικά το πρόβλημα αυτό.
 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

ΔΙΑΙΡΕΙ και ΒΑΣΙΛΕΥΕ

Ένας αγαπητός φίλος αποτύπωσε τις σκέψεις του πάνω σ' αυτή την πανάρχαια μέθοδο που ακολουθείται από πολλούς σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά, οικονομικά, αλλά και μελισσοκομικά.
Εγώ πάλι πιστεύω ότι πικρίες, οικονομικά συμφέροντα και άλλα, οδηγούν κάποιους στην από κει πλευρά...
Διάβαζα το blog του Εργαστηρίου μελισσοκομίας του ΑΠΘ, και έπεσα πάνω σε μια ερώτηση μελισσοκόμου, που δείχνει την παλιοκατάσταση που ζούμε. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του:

"43. Στην ημερίδα της Χαλκιδικής ειπώθηκε ενώπιον των μελισσοκόμων  από την κα Χατζήνα ότι οι Γάλλοι απόρησαν με την εργασία του κ. Θρασυβούλου σχετικά με την αποτελεσματικότητα των σκευασμάτων εναντίον της Νοσεμίασης λέγοντας μάλιστα ότι οι ίδιοι δεν τα βρήκαν αποτελεσματικά. Επειδή γνωρίζω ότι το εργαστήριο Μελισσοκομίας του ΑΠΘ κάθε άλλο παρά επιπόλαια εργασία κάνει παρακαλώ πληροφορήστε μας τι πράγματι συμβαίνει;
Μπαγιάτης Παύλος, Θεσσαλονίκη.
Απάντηση... 
Κανείς από τους 300 περίπου παρευρισκόμενους στο Παγκόσμιο Συνέδριο δεν «απόρησε» με τα αποτελέσματά που παρουσιάστηκαν. Οι ερωτήσεις που έγιναν ήταν για το κατά πόσο η Νοσεμίαση μεταδίδεται τόσο γρήγορα με την παραπλάνηση των μελισσών, για το σκόρδο που δεν  βρέθηκε αποτελεσματικό ενάντια της νοσεμίασης και κάποια ερώτηση στα Γαλλικά άσχετη με το θέμα που αναπτύχθηκε. Σημειώνεται μάλιστα ότι η κα Χατζήνα δεν βρισκόταν στην αίθουσα του Συνεδρίου όταν παρουσιάστηκε το θέμα.  Κανείς δεν ανέφερε ότι βρήκε διαφορετικά αποτελέσματα και τα σχόλια για την ομιλία ήταν ιδιαίτερα κολακευτικά.
Τα αποτελέσματα της έρευνας που έγινε στο Εργαστήριο Μελισσοκομίας για 4 συνεχείς χρονιές σε μεγάλο αριθμό μελισσιών, έδειξε ότι τα σκευάσματα που υπάρχουν σήμερα στο εμπόριο όπως το Vita Feed Gold, το Protofil, και το Nosestat  είναι αποτελεσματικά εναντίον της παλιάς νοσεμίασης που προέρχεται από το N. apis,  όχι όμως ενάντια της νέας μορφής νοσεμίασης που προκαλείται από το  N. ceranae. Το σκόρδο δεν είναι αποτελεσματικό ενάντια καμίας από τις δύο μορφές νοσεμίασης. Η θυμόλη είναι η μοναδική ουσία που βρέθηκε ότι περιορίζει τη N. ceranae γι’ αυτό και προτείνεται από το Εργαστήριο. Το Φουμιντιλ είναι επίσης αποτελεσματικό, αφήνει όμως υπολείμματα στο μέλι το οποίο στη συνέχεια γίνεται επικίνδυνο για την δημόσια υγεία (γενοτοξικό), γι’ αυτό και προτρέπονται οι μελισσοκόμοι να το αποφεύγουν. Οι κλιματολογικές συνθήκες, η νεκταροέκριση, η διατροφή και η γενική υγιεινή κατάσταση του μελισσιού παίζουν πρωτεύοντα ρόλο και συμβάλουν σημαντικά για την αντιμετώπιση της ασθένειας.
Τα αποτελέσματα αυτά παρουσιάστηκαν στο Παγκόσμιο Συνέδριο και στάλθηκαν για δημοσίευση. Η έρευνα έγινε από την ομάδα του Εργαστηρίου Μελισσοκομίας και των συνεργατών και όχι από τον Θρασυβούλου.  Τα  αποτελέσματα του Ινστιτούτου Μελισσοκομίας, όποια και να είναι, όπως και να έγιναν,  εάν συμφωνούν ή όχι  με την έρευνα που έγινε στο ΑΠΘ ή με οποιοδήποτε άλλο ερευνητικό εργαστήριο, δεν δικαιολογούν τη συγκεκριμένη συμπεριφορά της συναδέλφου."

Κάποιοι ακολουθούν επικίνδυνες ατραπούς... και κάποιοι άλλοι είναι απλά οπαδοί...

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Μελέτες για Nosema Ceranae (Μέρος 3)

Σήμερα δημοσιεύω αυτούσιο άρθρο του Καθηγητή Thomas Webster στο Πανεπιστήμιο του Kentucky για τη Nosema Ceranae. Σημειωτέον ότι ο καθηγητής ΔΕΝ προτείνει προϊόντα Εργοστασίων για την αντιμετώπιση, και μάλιστα προϊόντα τύπου Coca-Cola όπως κάποιοι "ερευνητές" εδώ με "μυστικές συνταγές"... 😞


Nosema ceranae – The Inside Story
Jointly published in the American Bee Journal and in Bee Culture,
April 2010
Thomas C. Webster, Kentucky State University

Thomas C. WebsterQuite a bit has been written on Nosema ceranae in recent years.  This pathogen was discovered in European-stock honey bees only a few years ago.  Now we know it to be a worldwide disease.  Much of our understanding of N. ceranae is based on a century of research on a related disease, Nosema apis.  N. apis is the “nosema disease” discussed in many honey bee books.  It often weakened colonies without killing them. But this newly discovered N. ceranae is more serious, and the biology is different in significant ways.  Collectively, they are called “Nosema” in this article.
This article will cover some of the fundamental issues and focus on what I feel are the most important findings.  We can organize our understanding and long range plans into the areas of biology, diagnosis and control. Biology comes first, because it is essential to good diagnosis and effective control.  Careful diagnosis is essential to beekeeping, and a little tricky because the symptoms of Nosema can be ambiguous.  Treatments beyond fumagillin, sold by the trade name Fumagilin, have been hard to come by.  This microbe is well protected either by the spore wall, or by the honey bee tissue it invades.
Biology
Much of our understanding of both Nosema species is illuminated by a vast amount of work on the larger group called the Microsporidia.  This is a group of parasitic fungi, and it includes over 200 different species of Nosema.  These pathogens have much in common, and some even infect humans.  Later this year, Dr. Lee Solter will contribute an article describing the big picture of these pathogens and their hosts, and how they inform us of honey bee pathology.
Like other Microsporidia, the Nosema organism exists as a spore form and a vegetative form.  The spore is a single cell with a tough coat around it.  Like spores of American foulbrood or chalkbrood, it can survive for years on beekeeping equipment.  We must direct our control efforts at both forms. But the strategy for spore destruction is very different from the efforts to kill the vegetative form.  An infected bee usually has both spores and vegetative forms.
Fig. 1. The white oval at upper left is a Nosema ceranae spore that has germinated. Follow the very long polar filament down to the lower right. It was too long to catch in one photo. 
Fig. 1. The white oval at upper left is a Nosema ceranae spore that has germinated. Follow the very long polar filament down to the lower right. It was too long to catch in one photo. 
The infection begins when a bee, usually a worker, consumes spores.  This can happen when a house-cleaning bee removes feces from comb, and ingests some spores from the feces.  The spores then travel through the esophagus, the crop, and then into the midgut.  The midgut is where the bee produces enzymes to digest pollen and honey, and absorbs the nutrients in those foods.  Some sort of stimulus then causes the spores to germinate.  This means the spores each shoot out a very long, thin tube called the polar filament. See Fig 1. This filament is so long and moves so quickly, that it often reaches one of the cells that line the inside of the bee’s midgut.
After the filament penetrates the bee’s midgut cell, the remaining contents of the spore migrate through the filament.  This is the infective machinery of the Nosema organism, the “sporoplasm”.  When the sporoplasm enters the bee’s cell, trouble begins.  The Nosema hijacks the bee’s cell processes, and begins to grow and multiply.  This is the vegetative form of the disease.  Soon the bee’s cell is entirely dominated by the developing Nosema, and new spores form.  Some spores invade adjacent bee midgut cells.  Others are shed when the midgut cell breaks open.  These new spores may germinate in the midgut and infect more cells.  Or they may pass on to the rectum of the bee, and come out in feces.
Several new twists on the story have come to light with recent research.  N. ceranae DNA has been found in the hypopharyngeal glands of infected worker bees, and in stored pollen in infected hives.  The hypopharyngeal glands secrete much of the food for bee larvae and the queen.  Perhaps this is another mode of disease transmission.
Diagnosis
It is quite common for beekeepers to treat their bees for Nosema without knowing whether they have the disease.  This can be an unnecessary expense, and possibly harmful to the bees.  However, diagnosis is not always easy.  The following are methods for diagnosis, each with its advantages and problems.
Spotting on the front of the hive. Bees with problems in their digestive system will often defecate on the front of the hive, as they exit and crawl up from the entrance.  See Fig 2. This “spotting” can be caused by Nosema infection, and apparently by other disorders.  So this symptom suggests Nosema but is not a sure indicator of disease.  On occasion I have collected this fecal material from the front of a hive and found no spores when I examined it by microscope.
Fig. 2. A hive with fecal “spotting” above the entrance suggests Nosema, either N. apis or N. ceranae.
Fig. 2. A hive with fecal “spotting” above the entrance suggests Nosema, either N. apis or N. ceranae.
The “field test”. One popular test is to pull the midgut from a bee and examine it for discoloration.  Often, a healthy midgut will appear reddish brown, while a bee with Nosema will have a white or cream-colored midgut that is swollen.  A beekeeper can examine a bee in the field, by pulling the gut out with tweezers (Fig. 3).  A magnifying glass is helpful.
Fig 3. The field test is an examination of a bee gut pulled from a bee. The midgut is just out of each bee, and the rectum is farthest to the left. Note that the midgut of the upper bee is slightly lighter in color. The crop, or honey stomach, and esophagus are inside of the bees.
Fig 3. The field test is an examination of a bee gut pulled from a bee. The midgut is just out of each bee, and the rectum is farthest to the left. Note that the midgut of the upper bee is slightly lighter in color. The crop, or honey stomach, and esophagus are inside of the bees.
But this field test is also unreliable.  See the midguts in Fig. 4. The midguts numbered 1 – 10 were taken from healthy bees I collected at the hive entrance on a nice day.  Those numbered 11 – 20 were heavily infected, after consuming spores in laboratory cages.  The two sets of midguts look about the same.  So appearance cannot be a good indicator. I suspect that a white or creamy, smooth midgut can be caused by other microbes, perhaps as secondary infections that may or may not occur with Nosema.  Also, pollen in the midgut adds to the color and varies widely according to the floral source of the pollen.
Fig. 4. Does the field test always work? Ten of these 20 midguts are heavily infected with Nosema, and 10 are from healthy bees. See the text for an explanation.
Fig. 4. Does the field test always work? Ten of these 20 midguts are heavily infected with Nosema, and 10 are from healthy bees. See the text for an explanation.
Examination of gut contents with a microscope.  For a rapid and accurate diagnosis, a good microscope is the tool of choice.  A sample is prepared by squashing the guts of bees in water, and placing a drop of the liquid onto a microscope slide.  A magnification of 400 power is best.  The spores are seen as ovals, about 3 microns by 5 microns.  N. apisspores tend to look like “racetrack” ovals : flat on the sides and round at the ends.  N. ceranae spores are more almond shaped, and slightly smaller.  However, there is wide variance in shape among the spores, so we cannot rely entirely on what we see.  Spore shape suggests the species of Nosema, but is not conclusive evidence.  The vegetative form of the disease is there too, but difficult to see with a standard microscope.
A hemacytometer is a special type of microscope slide that allows one to count the number of spores in a small volume of water, and estimate the total number of spores per bee.  A heavily infested bee may have over 20 million spores of either type of Nosema.
The antibody test.  This test was described by Dr. Kate Aronstein in the January 2010 issue of this journal.  It has very important promise because it will be rapid, simple, and will not require the expense of a microscope.
Genetic methods.  Tests for DNA specific to a species of Nosema is the gold standard.  A lab method called polymerase chain reaction allows the identification of minute amounts of DNA from either N. apis or N. ceranae.  However, this test is laborious and requires expensive equipment and considerable expertise.
Other possibilities. I have seen extensive fecal debris on the inside of a N. ceranae-infected hive.  Feces were on the top bars and underside of the inner cover.  My observations were in July, when the bees could fly nearly every day.  This hive appeared healthy in other ways.  This raises the possibility that spore transmission via fecal debris can happen in good weather, not just when the bees are confined indoors  during a long winter.
Controlling Nosema disease
Control of vegetative forms inside the bees.
Fumagillin.  This chemical has been used for many years to control Nosema in honey bees and related pathogens in other animals and in humans.  It is often still effective against bothNosema apis and Nosema ceranae.  However, we must consider alternatives.  We cannot rely on a single type of treatment.  Experienced beekeepers have seen the development of varroa mites highly resistant to chemical controls and American foulbrood bacteria resistant to antibiotics.  The same problem will certainly arise with extensive use of fumagillin.
Fumagillin is produced naturally by another type of fungus called Aspergillus.  Like many microbes, Aspergillus has developed its own arsenal of chemicals that help it survive.
Fumagillin treatment is prepared in sugar syrup, and fed to bees.  Inside the midgut, it penetrates Nosema-infected cells.  There it interferes with the Nosema genetic machinery, or with certain proteins.  It does not affect the spores.  After fumagillin treatment, the midgut will still contain viable spores unless the infection is in its earliest stage, before spores have formed.
Beekeepers should be aware that Nosema spores will persist inside the bees long after the fumagillin treatment.  Even if all of the vegetative forms are killed by fumagillin, spores will persist, possibly for weeks.  Some beekeepers who collected bees from their hives a day or two after treatment have been alarmed to see that the spore counts did not go down.  From this, they incorrectly assumed that the treatments were ineffective.  Beekeepers should wait for at least several weeks after the bees consume the fumagillin before sampling again for Nosema.
Beekeepers should also be aware that fumagillin will degrade quickly in light, especially sunlight.  It should not be fed to bees in clear, glass jars that are exposed to sunlight.  Also, it is heat sensitive.  Fumagillin should be added to syrup after it has cooled.
Many other products have activity against the vegetative form of Nosema.  Unfortunately, most are either less effective than fumagillin or more expensive.  The difficulty is that a product must enter the honey bee midgut cells to kill the Nosema.  And it must not seriously affect the very sophisticated and complex honey bee colony behavior and physiology.
However, I am somewhat optimistic that effective and relatively inexpensive treatments will be discovered.  We can consider that plants and animals have been battling fungal diseases for over a billion years.  That has given them plenty of time to develop their own natural defenses.  One such product is now under study here at KSU.
Control of spores outside of the bees, by comb and equipment decontamination.
Now that N. ceranae is known to be widespread in the U.S. and other countries, many beekeepers must consider methods for decontamination of equipment.  If a bee colony dies or is weakened by the disease, we must assume that much of it is contaminated with spores.  Healthy bees on this equipment will quickly consume spores by their comb-cleaning behavior, causing the disease cycle to resume.  Destruction of the equipment would be effective, but expensive.
Several agents do kill spores.  One is ultraviolet (UV) light. In Fig 5 we see spores killed by UV light.  The killed spores are bright red with a fluorescent stain, which enters spores with damaged membranes.  Years ago, in a more civilized time, people dried their laundry outdoors on something called a clothes line.  This often sterilized the clothing as it dried, because sunlight is a potent source of UV light.  UV light kills Nosema spores quite effectively and it leaves no chemical residue.  The main problem is that beekeeping equipment must be manipulated quite a bit to allow light, from the sun or a UV lamp, to get exposure into all the cells and wooden parts.  This may be an option for some small scale beekeepers.
Fig. 5. The spores that glow red under UV light are not viable. The spore membranes have been ruptured by a sterilizing agent, and a red fluorescent stain has penetrated these spores. 
Fig. 5. The spores that glow red under UV light are not viable. The spore membranes have been ruptured by a sterilizing agent, and a red fluorescent stain has penetrated these spores. 
A variety of liquids, including dilute bleach and alcohols, also kill spores.  However, these methods also require considerable equipment manipulation.  The equipment must be dried and free of fumes before it could be used by the bees.
I thank Robert Barney and Etta Thacker for assistance in the photos shown in Fig. 4.

Thomas C. Webster
Land Grant Program
Kentucky State University
Frankfort KY 40601

Από το blog:  http://www.beeccdcap.uga.edu/documents/CAPArticle6.html

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Αναπτύσσοντας το Σούπερ-Βαρρόα



Ένας φίλος μελισσοκόμος με ρώτησε τις προάλλες, «Γιατί αυτοί οι εξαίρετοι ερευνητές δεν έχουν ακόμα βρει τη θεραπεία για το βαρρόα;» 
Απάντησα, «Μα τη βρήκαν»… 
Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, αλλά εγώ συνέχισα:
«Να σταματήσουμε να θρέφουμε μελίσσια που επιβιώνουν από το βαρρόα με τη βοήθεια μας, δηλαδή με χημικές και λοιπές θεραπείες» .

Έχουμε όλοι παρατηρήσει πως το άκαρι , αποκτά αντοχή σε κάθε νέο χημικό αλλά και σε κάθε «μαντζούνι» που του προσφέρουμε. Οι μέλισσες θα κάνουν ακριβώς το ίδιο. Δηλαδή θα αποκτήσουν ανθεκτικότητα στο άκαρι αν βέβαια τις αφήναμε να το κάνουν μόνες τους.
Είναι μέρος της φύσης των ζώντων οργανισμών, να μην εξολοθρεύουν τον ξενιστή τους, γιατί αλλιώς θα χαθεί η τροφή τους με αποτέλεσμα και τη δική τους εξαφάνιση, την εξαφάνιση του είδους τους. Πρέπει η «τροφή» να βρεί τρόπους αντιμετώπισης του εχθρού, για να επιβιώσει προς όφελος και των δύο.
Εμείς βοηθάμε να μην αντιμετωπίζουν οι μέλισσες τον εχθρό, σκοτώνοντας τον με κάποια χημικά που εμφανίζονται κάθε τόσο, εκρήγνυνται μέσα στην κυψέλη τη μια χρονιά και μετά από μία δύο εφαρμογές δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα και άντε πάλι να βρούμε καινούργια βόμβα…
Εάν δεν υπήρχε η ανθρώπινη παρέμβαση, μετά την εμφάνιση του βαρρόα στην Ευρωπαϊκή Μέλισσα, οι περισσότερες αποικίες θα είχαν χαθεί, αλλά δεδομένου του πολύ μεγάλου αριθμού μελισσιών και των γενετικών διαφορών τους, κάποια θα είχαν επιβιώσει και θα ξανάφτιαχναν  τους σημερινούς πληθυσμούς σε βάθος χρόνου.
Το πρόβλημα με αυτή τη διαδικασία, δηλαδή αν αφήναμε τις μέλισσες να αντιμετωπίσουν τον εχθρό από μόνες τους, θα ήταν ότι πολλοί μελισσοκόμοι θα έχαναν τη δουλειά τους και γενικότερα θα υφίστατο αρκετή ζημιά η αγροτική οικονομία. Έτσι επιδοθήκαμε σ’ ένα αγώνα που κατά κύριο λόγο πολεμούσε το άκαρι με χημικά μέσα. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά αλλά 40 χρόνια μετά διαπιστώνουμε την αδυναμία των όπλων μας να εξολοθρεύσουν το άκαρι κατασκευάζοντας ένα σούπερ-βαρρόα και ταυτόχρονα έφτιαχναν παθητικές σ’ αυτό μέλισσες.
Αν λοιπόν δεν γίνουμε εμείς οι μελισσοκόμοι, μέρος της γενετικής λύσης, του να αναπτύξουμε μέλισσες ανθεκτικές στο βαρρόα, τότε θα παραμείνουμε κι εμείς μέρος του προβλήματος. Κάθε φορά που επιτρέπουμε την αναπαραγωγή που προέρχεται από μελίσσια που επιβιώνουν χάρις στα χημικά, στερούμε από τα μελίσσια μας την εξέλιξη τους σε ανθεκτικές στο βαρρόα μέλισσες. Μήνυμα με κύριους αποδέκτες τους βασιλοτρόφους της χώρας.
Σε άλλες χώρες (Γερμανία, ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία), άρχισε να αναπτύσσεται η ιδέα.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Βαρρόα και Έρευνα στην Ελλάδα.

Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει μελισσοκόμος στην Ελλάδα, που να μην είναι συνδρομητής στη Μελισσοκομική Επιθεώρηση. Το να μην είσαι συνδρομητής του Μελισσοκομικού Βήματος δε λέει και πολλά, αφού το μόνο που χάνεις είναι οι φωτό του Ντούρα και τα περιβόητα editorial του... Αλλά συνδικαλιστής κι αυτός εν Ελλάδι.
Ας επανέλθω όμως στο τελευταίο τεύχος της Επιθεώρησης. Έχει το τελευταίο μέρος ενός άρθρου για τη βαρρόα, που έγραψε στο περιοδικό η καταξιωμένη στο χώρο Επιστήμων και Ερευνήτρια Δρ. Σοφία Γούναρη.
Η κ. Γούναρη τελειώνει το άρθρο της με μια παραίνεση:

Σκεφτείτε, Μην Ζητάτε
άλλοι να σκέφτονται για Εσάς
Σκεφτείτε γιατί Χανόμαστε!

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω το άρθρο της στο blog μου, ώστε να μπορέσει να γίνει κτήμα του καθενός φίλου αναγνώστη η γνώση των Επιστημόνων που αγωνίζονται πραγματικά για τη Μελισσοκομία στη χώρα και όχι για την προβολή τους.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Άχνη Ζάχαρη και Άμυλο.

Η άχνη ζάχαρη του εμπορίου, περιέχει 2% περίπου άμυλο. Εμείς έχουμε ακούσει από τους διάφορους "γνώστες" ότι το άμυλο είναι τοξικό για τις μέλισσες. Γι αυτό το λόγο αλέθουμε τη κρυσταλλική ζάχαρη, (του Lidl κατά προτίμηση, που είναι πιο φτηνή και Γερμανικής προέλευσης και η οποία δεν ξέρουμε από ποιά φυτά παρήχθη), και τη χρησιμοποιούμε για τα ζυμάρια που δίνουμε στα μελίσσια μας.
Έλα όμως που υπάρχουν και ερευνητικά δεδομένα που μας λένε ότι το άμυλο κάνει καλό και ανεβάζει την απόδοση των μελισσών, και σε επίπεδα άνω του 2% που φτάνουν στο 8% και 16%.
Λένε λοιπόν οι της από κει πλευράς, ότι οι μέλισσες διαθέτουν ένζυμα στους υποφαρυγγικούς αδένες τους, με τα οποία διασπούν το άμυλο μόλις το προσλάβουν, παίρνουν την ενέργεια που περιέχει και τη χρησιμοποιούν στις πτήσεις τους, που με τη βοήθεια αυτής της ενέργειας, αυξάνονται κατά 30% σε σχέση με τροφές που περιέχουν μόνο γλυκόζη.
Έδωσαν λοιπόν γλυκόζη με άμυλο σε περιεκτικότητα 8% και 16% και είχε η τροφοδοσία τα παραπάνω αποτελέσματα αύξησης της πτητικής ικανότητας των μελισσιών (συλλεκτριών), ενώ οι κηφήνες που δεν έχουν υποφαρυγγικούς αδένες δεν αύξησαν το χρόνο πτήσης τους. Για τις νεαρές μέλισσες (παραμάνες) και τις βασίλισσες δεν υπάρχουν στοιχεία.
Αυτό το κάνουν οι συλλέκτριες και για άλλους υδατάνθρακες, όπως η σουκρόζη, λειτουργώντας έτσι θετικά για το σύνολο των κατοίκων της αποικίας τους, μεταβολίζοντας και για τις λοιπές μέλισσες που δε μπορούν, τις τροφές, ώστε αυτές να αξιοποιηθούν απ' όλες.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Καλή Χρονιά.

Το 2017 είναι σύμφωνα με τα μαθηματικά περιττός αριθμός. Δηλαδή διαιρείται μόνο με το 1 και τον εαυτό του. Οι περιττοί αριθμοί για τους αρχαίους Έλληνες μαθηματικούς και φιλοσόφους, ήταν τυχεροί αριθμοί, αφού αποτελούν τους δομικούς λίθους του αριθμητικού συστήματος.
Εύχομαι λοιπόν και η νέα χρονιά να είναι τυχερή για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, αλλά κυρίως για τους μελισσοκόμους που ζουν και παλεύουν με την αβεβαιότητα των καιρικών συνθηκών. Εύχομαι Καλή και Δημιουργική Χρονιά με πολλά μέλια, απαγόρευση πλήρως των νεονικοτινοειδών και αυστηρούς ελέγχους και ποινές στους παραβάτες γεωπόνους, αγρότες και υπαλλήλους εποπτικών αρχών.